:::::: Yim's Corner ::::::

 มันเป็นเวลานานแสนนาน น้าน..... นาน มาแล้ว ที่อิฉันไม่ได้อัพเดต msn space เลยแม้แต่น้อย ทั้งที่เมื่อก่อนจะต้องอัพแทบทุกๆ วันเพราะใช้หน้าจอเป็นประดุจหน้ากระดาษสมุดไดอารี่ (ที่บัดนี้รกร้าง ว่างเปล่าจนใยแมงมุมแทบจะขึ้น มิแปลกใจถ้าลายมือจะห่วยลงเพราะไม่ได้ฝึกฝน สงสัยจะต้องกลับไปหัดคัดไทยตามเส้นประเหมือนเด็กๆ เสียแล้ว) วันนี้ฤกษ์งามยามดี แวะเวียนมาเยี่ยมบ้านเก่า เพราะหลังจากโทรศัพท์กลับบ้านเมื่อครั้งก่อน ท่านแม่ได้เอ่ยขึ้นมาตอนหนึ่งในบทสนทนา ว่ามีเด็กๆ ถามหา ทำให้นึกขึ้นมาได้...ว่าอย่างน้อยในสมัยก่อนยังได้เล่าข่าวคราว ชีวิตความเป็นไปผ่านสเปศแห่งนี้ อย่างน้อยเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ก็ยังมีโอกาสรู้ว่าตัวอิฉันกำลังร้อนหรือหนาว หรือบ้าบอ หรือท้อแท้

 

ถึงพี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ ใน msn ที่เคยแวะมาอ่านสเปศของอิฉันอยู่เนืองๆ อิฉันขออัพเดตชีวิตเป็น bullet points สั้นๆ กล่าวถึงชีวิตในช่วงปีที่ผ่านมาดังต่อไปนี้นะคะ

 

มันไม่ได้ร้ายแรง มันไม่ได้วิกฤต แต่มันแค่สูบเอาเวลาและอารมณ์อันสุนทรีย์ในการอัพบล็อกออกไปพอสมควร (หากไม่นับปัจจับที่ว่า การเปลี่ยนเป็น Live Space ทำให้คอมอิฉันแฮงก์ๆ ป่วงๆ โหลดช้า) 

 

- ปลายปี 2006 กำลังอยู่ในช่วงที่เรยกว่า'เริงปอย' มีสังคมใหม่ เพื่อนใหม่ คอร์สเรียนใหม่ ร่าเริง ลัลล้ามากๆ ตอนนั้นค่อนข้างจะอัพบล็อกค่อนข้างบ่อย เพราะยังไม่สำเหนียกตัว ว่าหายนะทางการศึกษากำลังคืบคลานเข้ามา

 

- ต้นปี 2007 หลังจากเพิ่งกลับมาจากสวิตเซอร์แลนด์ คะแนน assessment ตัวแรกก็เพิ่งออก กรี๊ดดดดดดดดด ต่ำได้อีก ถ้าคะแนนคงตัวขนาดนี้ทั้งปี มีหวังขอต่อเอกไม่ได้กันพอดี กรี๊ดด กรี๊ดดด กรี๊ดดดดด อนาคตหนู......

 

- อาจารย์ที่ปรึกษาที่เทอมก่อนลาพักกลับมาสอนแล้ว งานหนักกว่าเดิมอีก ไม่เคยเรียน 9 โมง - 5 โมงมาตั้งแต่เข้าป.ตรี ปีนี้ก็ต้องกลับมาเผชิญชีวิตเยี่ยงนั้น

 

- ทำ formative assessment ตัวถัดไป คะแนนออกมา กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด... (ด. เด็ก 111 ตัว) ต่ำลงไปอีก ทำไมนะ ทำไม...

 

- ประมาณเดือน 3 เดือน 4 ของปี 2007 ก็ไม่ค่อยออกไปไหน กลับบ้านก็ไม่บอกใคร เก็บเนื้อเก็บตัว เข้าห้องสมุดยามดึก เครียด อารมณ์ไม่ดี วิทยานิพนธ์ก็ต้องทำ มีปัญหากับเจ้าของสถานที่ที่จะไปเก็บข้อมูลอีก ไปทีไรเจอสายตาและคำพูดที่...ไม่อยากบรรยาย เดี๋ยวจะเผลอคิดว่าตัวเองเป็นพจมานในบ้านทรายทองไปจริงๆ  ทำเรื่องต่อทุนไม่ได้เสียทีเพราะขอ reference จากอาจารย์มาแล้ว 3 ชาติแต่ก็ยังไม่มีใครเขียนให้ proposal ที่เสนอไปอาจารย์ก็บอกว่า...เอาไปทบทวนมาใหม่ ต้องอ่านเพิ่มเติมมากมาย งานเก็บคะแนนก็กำลังจะมาถึงอีก 5000 คำ เหลือเวลาเท่าไหร่เนี่ย ทำไมมันฉุกละหุกแบบนี้ คะแนนรวมจะถึง 60% มั้ย โฮ...ไม่เคยคิดว่าจะต้องเผชิญชะตากรรมเยี่ยงนี้ คาบลูกคาบดอกมาก สถานที่ที่ไปฝึกงานก็ใช้เอาๆ คะแนนก็ไม่มีให้ แถมยังแย่งเวลาทำงานที่เก็บคะแนนเราไปอีก (และอื่นๆ อีกมากมาย )

 

- พยายามทำ summative assessment อย่างสุดฝีมือ คะแนนออกมา เออ...ค่อยยังชั่ว แต่ก็ยังต้องลุ้นตัวต่อไป

 

- เดือน 5/2007 เหมือนยกภูเขาออกจากอก คะแนน presentation ดีมากกกกก ไม่เคยสัมผัสอะไรที่เกินระดับ distinction มานานแล้ว (แต่ดันเก็บแค่ 10% เอง = =')  เอาเถอะ...อย่างน้อยมันก็ช่วยผลักดันค่าเฉลี่ย ให้มาอยู่ในระยะปลอดภัย นี่ถ้ารักษาระดับ dissertation ให้อยู่ในเกณฑ์นี้ต่อไป ก็จะไม่มีปัญหาใดๆ ทั้งสิ้น

 

- เดือน 6 หมดภาระด้านชั่วโมงเรียนมหาโหดแล้ว มีแต่เรื่องการต่อทุนและการทำวิทยานิพนธ์ซึ่งยาว 20,000 คำ และอาจารย์ต้องการให้เสร็จดราฟต์แรกภายในสัปดาห์ที่ 3 เดือนกรกฎาคม นั่นแปลว่าเรามีเวลาประมาณ 50 วัน

 

- ปั่นสิคะ...เวลาเดือนกว่าๆ นี่ต้องทั้งอ่าน ทั้งเก็บข้อมูล ทั้งเขียนนะเนี่ย AF ก็เริ่มแล้ว นัทเพื่อนเก่าผ่านเข้ารอบ 20 คนสุดท้าย ก็ดูๆ เสียหน่อย แต่คงไม่ติดหรอกนะ รายการอะไรไม่รู้ หลอกให้คนเสียเงินโหวต

 

- เดือน 7 หลังจากวีค 3 ก็ส่งงานล็อตแรกไป ได้แก้ไขเพียบ อาจารย์โบยบินไปขุดที่ฝรั่งเศสแล้ว เลยว่างขึ้นหน่อย มีเวลาดู AF เต็มที่ ก็สนุกดีนะรายการนี้ เวลาผ่านไปแล้วกว่าหนึ่งเดือน นัทยังอยู่ในบ้านก็เลยดูต่อไป แต่ไม่ติดจริงๆ นะคะ ไม่ได้ติด

 

- เดือน 8 ติด AF งอมแงม ฮือออ ฮืออออ ฮืออออ ตื่นก่อนนอนทีหลังนักล่าฝันทุกวันเลย ขอบตาเริ่มดำคล้าเหมือนหมีแพนด้า นน. ขึ้นหลายโล เพราะอยู่แต่ในห้อง ไม่ได้ออกไปข้างนอก ไม่ได้ออกแรงที่ไหน วันๆ นั่งแต่หน้าจอคอม ที่สำคัญก็คือ...ยังไม่ได้แก้ไข dissert เลย...เอาไว้ก่อน ส่งตั้งต้นเดือนกันยาแน่ะ ระหว่างนี้ก็หาวิธีโหวตให้ V1 ทางเนตไปพลางๆ เปล่านะ เราไมได้โดนหลอกนะ เราแค่ทำเพื่อความสบายใจของเรา (= =' อ้างไปโน่น)  แต่เอ๊ะ หาาา อะไรนะ ส่งวิทยานิพนธ์ตอนต้นเดือนกันยาเหรอ กรี๊ดดดด ต้องรีบแล้วสิ

 

- เดือน 9 ในที่สุดกก็เคลียร์เรื่องต่อทุน เรื่องสมัครเอกกับทางมหาวิทยาลัยเรียบร้อยแล้ว ขอพักสัก 2-3 เดือน บินกลับเมืองไทย

 

- 3 เดือนที่ดูเหมือนจะว่าง แต่ก็ยังหายไป เป็นเพราะญาติผู้ใหญ่ไม่ค่อยสบาย เลยไปเฝ้า ตอนนั้นเครียดกันมาก แต่ก็ผ่านมาด้วยดี

 

- ปี 2008 กลับมาเรียนต่อเอกที่เดิม แต่ก็คงจะหายหน้าหายตาต่อไป เพราะว่ามีอะไรให้อ่านเยอะมาก และอาจารย์ที่ปรึกษา (คนเดิม) ก็เป็นคนทีมีความกระตือรือร้นสูงส่ง อยากให้ 1 วันมี 36 ชม. จริงๆ

 

- ถ้าคิดถึง แวะเวียนไปหาที่ http://fahpraifon.multiply.com นะจ๊ะ ที่นั่นอัพเดตเป็นระยะๆ ถึงแม้ว่าจะเขียนคนละลักษณะกับที่เคยเขียนที่นี่ก็ตาม

 

P.S. นิยายน่ะ ยังไม่ได้เขียนเลย T-T ขอหยุดไปจนกว่าโปรเจ็คป.เอกจะลงตัวและรู้ทิศทางมากขึ้น เวลาที่อยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงมากๆ จินตนาการมันหายไปโดยไม่รู้ตัว ช่วงนี้ต้องฝังตัวกับการจัดการมรดกทางวัฒนธรรมมากหน่อย 

 

 

โชคดีค่า เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ทุกๆ คน

สวัสดีค่ะ ทุกๆ คน

ช่วงนี้อาจจะดูเหมือนยิ้มตัวดีมันไม่ค่อยจะอัพบลอกเลยยยยยย

แหะๆ งานโหมนั่นก็ส่วนหนึ่งแหละค่ะ โหย...เครียดลึกๆ เหมือนกันนะ

แต่ก็นั่นแหละ สิ่งใดที่ต้องทำ มันก็ต้องทำ เลี่ยงไม่ได้

ก็รู้สึกเพื่อนๆ จะยุ่งกันหลายคน

ก็สู้กันต่อไปนะ

ใจหนึ่งก็อยากเรียนต่อเอกอยู่ เพื่ออนาคต

อีกใจ...อยากได้งานที่บ้านจริงๆ จะได้กลับ

ก็ตั้งใจไว้แล้วว่าจะเรียนต่อ

 

แต่อย่าให้มีที่ทำงานที่ถูกใจโผล่มาเชียวนา เปลี่ยนใจทันทีเลย

 

อีกสาเหตุที่อัพบลอกไม่บ่อยก็คือ...ช่วงหลังๆ space ที่นีมันแฮงก์บ่อยค่ะ

เข้าทีไรก็ not responding (พอๆ กะ Bloggang เลย)

ตอนนี้ส่วนมาก็เลยอัพไว้ที่เดียวค่ะ ที่ http://fahpraifon.multiply.com

ก็ขอเชิญแวะเวียนไปด้วยนะคะ พอดีมันเม้นต์ไม่ได้ถ้าไม่ใช่สมาชิก ลำบากหน่อย

แต่พอว่างๆ มีเวลาทำนานๆ จะกลับมาอัพ my space ค่ะ

ตอนนี้จะอัพแต่ละทีเดี๋ยวค้าง เดี๋ยวแฮงก์ไปเลย ขี้เกียจรอ

ไปละค่ะ แล้วเจอกันเมื่องานจางลง

ทำไมหนังสือที่ห้องสมุด York มันยืมได้ยากเย็นเยี่ยงนี้นะ

ขนาด request ไปแล้ว เลยกำหนดส่งคืนมาแล้วตั้งอาทิตย์นึง คนที่ยืมก่อนหน้ามัน เอ๊ย เค้าก็ยังไม่เอามาคืน

ใจคอ...จะไม่สงสารคนที่รอเลยหรือไง รู้แล้วว่าค่าปรับมันถูกกว่าซื้อหนังสือเองอีก (4 เล่ม ปกแข็ง560 กว่าๆ โอยยย แพงจัดๆ)

แต่มนุษยธรรมน่ะ มีมั่งมั้ย ฮือๆ ๆ ๆ

เด็กน้อยคนนึงกำลังจะตาย เพาะ Deadline ที่วิ่งเขามาในอีกไม่กี่วัน

 

วันนี้ฟ้ามันก็สีฟ้านะ

แต่โอ๊ย...สว่างเกินไป แสบตาจัง

 

ด้วยความเครียดเพราะนึกอะไรไม่ออก ไอเดียที่พอมีลางๆ

เลือนลางมากจนมองไม่ออกว่าจะมุ่งไปทางไหนเลย

คิดมากก็เริ่มวิงเวียน คลื่นเหียน

(จริงๆ อาจจะเพราะคิดไม่ออก เดินไปเดินมา...นั่งๆ ลุกๆ ก้มๆ เงยๆ เลือดไปเลี้ยงสมองไม่ทัน)

ก็เลยหนีไปนอน...หมายจะงีบซักงีบ...

ในช่วงจังหวะที่เคลิ้ม

ความคิดเริ่มเรียงตัว

(คล้ายๆ กะข้าวเรียงเม็ดมั้ง)

 

ก็เคลิ้มไปแล้วล่ะ แต่จิตใต้สำนึกมันคงกำลังคิดอยู่...ทันใดนั้นก็มีคำปรากฏขึ้นมา 3 คำ

เฮ้ยยยยย ฟังดูใช้ได้ดีนี่นา น่าจะเอามาใช้เสียเลย

แล้วเราก็ลืมตาโพลง....ตะเกียกตะกายลุกขึ้น พรวดพราด คว้าเอากระดาษเปล่าและปากกามาจดคำ 2-3 คำที่นึกได้นั้น

 

หลังจากนั้นก็หลับไปอีก 5 นาที

แล้วก็ต้องลุกพรวดขึ้นมาอีก เขียนประเด็นรองที่เริ่มผุดออกมา

 

สาธุ...ขอให้ไอเดียนี้ใช้ได้ด้วยเทอญ หรืออย่างน้อยก็ขอให้นำไปปรับปรุงแก้ไขได้...อย่างน้อยจะได้มีโครงอยู่แล้ว

 

อา...กำลังใจเริ่มมาละ

ขอบคุณ York Minster ที่เป็นเหมือนสถานหลบภัย คิดอะไรไม่ออกก็เข้าไปสงบจิตสงบใจ อธิษฐานในนั้น

 

วันนี้ฟ้ามันก็เป็นสีฟ้าดีนะ...

ดูสดใสดีจังเลย

ใครจะไปคิด...

ว่าแผลเล็กๆ หลายๆ แผลมันก็ทำให้เจ็บได้เหมือนกัน

แผลแบบที่เรียกว่าถ้าเป็นที่เดียวก็คงไม่รู้สึกรู้สาอะไร ไม่ได้ใส่ใจ

 

เมื่อคืนสะดุ้งตื่นตอนตี 4 ลมหนาวมันแทรกผ่านหน้าต่างเข้ามา ลุกขึ้น เอาหมอนปิดหัวเดี๋ยวจะไม่สบาย

โอย...มือระบม ปวดตุบๆ

 

ทำไมมันมาเจ็บเอาตอนกลางคืน กลางวันใช้งานอยู่มันก็ปกติดี

เช้ามาก็เลยจัดการปิดพลาสเตอร์ซะ

 

เหมือนปัญหาทั้งหลายแหล่ล่ะมั้ง

ปัญหาง่ายๆ ไม่ยอมแก้เสียที...

เก็บไว้ให้พันกันยุ่งๆ อยู่มาวันหนึ่ง โชะ.............

 

ปวดหัวตาย

 

บ่นไร้สาระ แล้วก็ชิ่ง อีกตามเคย หุหุหุ

 

 

 

 

ไม่ได้อัพบลอกมากนานมากกกก

เพราะตกไปอยู่ในโหมดขี้เกียจอีกแล้ว...โหมดขี้เกียจแต่ก็ต้องทำงานอ่ะค่ะ

จากสถิติเก่าๆ ช่วงที่ข้าพเจ้าจะดาวน์ๆ บ่อยๆ คือช่วงเดือน มกราคม - กุมภาพันธ์ นั่นเอง

เป็นช่วงที่ยุ่งมากกกกก แล้วเวลาก็จะผ่านไปเร็ว พอรู้ตัวอีกที ก็ถึงกำหนดกลับบ้านตอนอีสเตอร์แล้ว (แต่ปีนี้ยังไม่ได้กำหนดเวลากลับ)

 

กลับบ้านแทบจะทุกสงกรานต์เลย เหอๆ แรกๆ ก็เพราะว่าตอนซัมเมอร์ กว่าจะได้กลับบ้านก็กลางๆ ก.ค. เสียบ่อยๆ เพราะต้องไปขุด

แต่ตอนนี้...กลับบ้านเพราะคิดถึงพ่อแม่ คิดถึงปู่ย่ายาย ญาติๆ

 

อารมณ์ของเขาก็คง...

สงกรานต์อยากให้ครบหน้าครบตา

เราไปทีไรเขาก็ยิ้มออกกัน

ไม่กลับเขาก็ไม่ได้ว่า แต่ปู่ก็ชอบเป็นห่วงทุกที

มีข่าวอะไรร้ายๆ จากทางอังกฤษก็กินไม่ได้ นอนไม่หลับ

 

ตอนนี้...อากาศหน้าหนาวเริ่มหายไป

ฟ้าสีฟ้าใสๆ เริ่มออกมา แต่ดูจากเวบ BBC แล้ว ท่าทางมันจะยังหนาวอยู่แฮะ

 

แต่ได้เห็นฟ้าใสๆ บ้างก็ดีแล้ว ยังพอจะทำให้มองโลกในแง่บวกขึ้นมาได้บ้าง

ช่วงนี้งานเยอะจัง >_<~ ทั้ง essay ทั้งงานขาจรจากในคลาส (แว่วๆ ว่าจะมี debate อีก)

แล้วยังต้องพยายามอ่านๆๆๆ เพื่อหาหัวข้อ dissert และ หัวข้อ research ป.เอก (ซึ่งหนังสือที่ request ไว้ก็ไม่ได้ซักที ใจคอคนที่ยืมก่อนหน้ามันจะจ่ายค่าปรับไปตลอดอาทิตย์เลยเหรอ ไม่เข้าจายยยยยยย) ตอนนี้ไอเดียเริ่มเกาะกลุ่มนิดๆ เกือบจะเรียงตัวละ แต่ว่าต้องมีความรู้พื้นฐานเข้าไปก่อน

 

ตูจะได้เขียน proposal หวังว่าจะได้ offer และจะได้ทำเรื่องขอต่อทุนเสียที เฮ้อ...

 

อยากให้วันหนึ่งมี 36 ชั่วโมง

 

แต่อย่างน้อยก็ยังดีแหละนะ แค่มีแต่งานยุ่ง ไม่ได้เจ็บป่วย ไม่สบายอะไร

ช่วงนี้ชีวิตน่าเบื่อ เลยไม่ได้มาอัพบลอก -_- แหะๆ

 

รอให้อะไรยุ่งๆ ผ่านไปคงได้อัพมากกว่านี้นะจ๊า

 ค่อนข้างดีใจที่ได้อยู่แฟลตหญิงล้วน...(แม้จะแอบเสียดายนิดๆ ที่ไม่มีหนุ่มๆ หลงมาให้ชื่นใจ) และดีใจมากๆ ที่สาวๆ แต่ละคนกุ๊กๆ กิ๊กๆ น่ารักมาก ตอนนี้เรามั่นใจว่า แฟลต 5 Block A1 เป็นแฟลตที่มีครัวสะอาดติดอันดับ top 5 แน่ๆ (เผลอๆ จะสะอาดที่สุดด้วยซ้ำ) ห้องครัวสุขสันต์มีคุณสมบัติดังนี้คือ

 

- ไม่ค่อยมีของวางทิ้งไว้ข้าง sink เพราะทุกคนล้างแล้วเช็ดเก็บเข้าตู้หมด จะมีก็มีน้อยมาก วางไว้แอบๆ ไม่รกหูรกตา ดูธรรมชาติดี

- พอถุงขยะเต็มก็ผลัดกันผูกปากเอาไปทิ้ง ไม่มีใครเกี่ยงใคร ไม่ปล่อยให้ครัวมีกลิ่น

- ทุกคนมีอุปกรณ์ครัวครบ ครัวนี้...มี baking tray มากกว่า 6 อัน (มีอย่างน้อยคนละอันอ้ะ) แต่ละคนมีหม้อมากกว่า 2 หม้อ กระทะมากกว่าคนละ 2 กระทะ

- น้ำยาล้างจานเรียงรายข้างอ่างล้างจาน 6 สี ผอลน้ำก็ 6 แบบ

- เวลา 6.00-7.00pm เป็นเวลา peak time สาวๆ จะอกมาทำครัวกันแทบทั้งนั้น โดบเฉพาะ โอโตเมะ สาวญี่ปุ่น แคทเธอรีน สาวจีน แคโรลินา สาวลูกครึ่งเปรู - สวีดิช และข้าพเจ้าเอง... คือ...ถ้าเราไม่ไปครัวเต่หรือครัวนก ครัวส้ม ก็ต้องมี 4 สาวอยู่แน่ๆ

- โต๊ะ และ ที่วางของเคลียร์เรียบร้อยทุกครั้ง พื้นก็ดูดฝุ่นให้ด้วย

 

เป็นแฟลตที่น่ารักมากเลยอ้ะ...แล้วแต่ละคนก็ไม่ค่อยดุด่ากัน พาเพื่อนมากินข้าวก็ไม่ว่า (เราพามาบ่อยนิ :P ) แต่ต้องหลบ peak time เสียหน่อยเท่านั้นเอง แล้วก็มีนัดกินข้าวด้วยกันเป็นพักๆ ชื่นใจๆ หน้าห้องเกือบทุกห้องก็จะมีป้ายชื่อตกแต่งมาติดไว้ แฟลตอื่นก็ไม่ค่อยเห็นใครจะทำหรอกนะ แต่แฟลตนี้เราเป็นคนเซต เทรนด์เอง แหะๆ พอดีมีป้ายเก่า ใช้มาหลายปีดีดักแล้ว วันนี้ก็ถึงโอกาส get together อีกทีแล้วค่ะ ตอนแรกตั้งใจว่าจะทำอาหารไทยเลี้ยงสาวๆ เพราะว่า พาเพื่อนมากินบ้อย ยึดครัวก็บ่อยครั้ง น่าจะได้ทำอะไรตอบแทนมั่ง แต่อยู่ดีๆ แฟลตเมตทั้งหลายก็อยากจะทำอาหารขึ้นมาซะงั้น เลยเกิดงาน International food night ขึ้น โปรแกรมอลังการที่วางไว้เลยหดหาย เพราะไม่งั้นจะกินไม่หมด ตกลงเมนูวันนี้ก็คือ

 

ข้าวเกรียบมโนราห์ ไก่สะเต๊ะ ข้าวผัดเครื่องเทศแบบอินเดีย พายผักโขมแบบสแปนิช Chinese dumpling ไก่เทอริยากิ (ช่างหลากหลายจริงๆ) ปิดท้ายด้วย เต้าฮวย ฟรุตสลัด (เดาได้ใช่ไหมล่ะฮะ ว่าน้องยิ้มขา ทำอะไรไปมั่ง) ใช่แล้ว ข้าพเจ้าทอดข้าวเกรียบ ทำไก่สะเต๊ะ แล้วก็เต้าฮวยนั่นเอง ลองทำอาจาดมั่วๆ ดู เอ...ไม่มีน้ำส้ม ใช้มะนาวแทนมันก็เหมือนอาจาดดีนะ

 

วันนี้งงๆ มาตั้งแต่เช้าแล้ว...เดินเข้าครัว โอโตเมะก็ยิ้มหวานให้เชียว แล้วก็บอกว่า แฮปปี้เบิร์ธเดย์นะจ๊ะ...เอ...งง ๆ แต่ก็ยิ้มตอบกลับไป แต่เจ๊บอกว่าเจ๊แฮงก์โอเวอร์ ก็เลยปล่อยๆ ไป จริงๆ แล้ววันนี้เพื่อนๆ ก็บอกแล้วล่ะ ว่าเลี้ยงให้แทนวันเกิดเลยนะ แต่ก็คิดว่า อื่ม...ก็แค่ยกอาหารมารวมๆ กันเท่านั้น แต่พอนั่งกินปุ๊บ ลินดา แฟลตเมตที่ไม่ว่าง เพราะไปต่างเมืองก็ text มา แฮปปี้เบิร์ธเดย์อีก -_-" แถมเรียกเราว่าเบิร์ธเดย์ เกิร์ลด้วย ก็ชักทะแม่งๆ แล้วแคโรลิน่าก็เฉลยว่า เค้าจำผิดวันกัน...คิดว่าข้าพเจ้าเกิดวันที่ 21 มกรา ก็ แหะๆ ไม่เป็นไร เป็นโอกาสอันดีแล้ว ที่จะได้มารวมตัวกัน ตั้งใจจะรวมตัวกันมานานแล้วนี่นา แต่ว่าแต่ละคนก็ติดโน่นๆ นี่ๆ กันมาตลอด

 

 สรุปแล้ว...การอยู่ quiet Block ที่นี่ก็ไม่เลวร้ายเลย ถึงเค้าจะห้ามเล่นเครื่องดนตรี แต่พอเราเล่น โอโตเมะก็ไม่ว่าอะไร แหะๆ ชีว่า..ได้ยินแล้วคิดถึงพี่สาวที่เล่นอิเล็กโทนที่บ้าน ก็เลยโชคดีไป แล้วแฟลตนี้ก็เอื้ออาทรกันดี

 

โชคดีนะ...ได้มาอยู่ในที่ดีๆ

รู้สึกดีมากๆๆๆๆๆๆๆ เลยอ้ะ รู้สึกเหมือน...เป็นเพื่อนกันจริงๆ ไม่ได้เป้นแค่เพื่อนร่วมแฟลต

วันนี้พอกินเสร็จก็พูดกันเรื่องต่างๆ นาๆ อีก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียน เรื่องประสบการณ์ส่วนตัว เรื่องผม เรื่องความงาม เรื่องทำอาหาร และแม้กระทั่งเรือ่งผี on campus (อันนี้แอบหลอนนิ แต่ว่าแคโรลินาเขาเด็กลูกหม้อ รู้เยอะดี)

 

ไม่รูว่าปีหน้าจะได้อยู่ที่ไหน อนาคตจะเป็นอย่างไรเลย...

ไม่รูว่าจะสมัครหอทันไหม (ก่อนอื่นคิดเรื่อง proposal ให้ตกก่อนเถอะเจ๊ อย่าทำกำแหงไปคิดเรื่องอื่น -_-")

ไม่ว่าจะเป็นยังไงกตาม ขอให้ได้อยู่ในสิ่งแวดล้อมดีๆ อบอุ่น และสะอาดอย่างนี้ด้วยเถิด สาธุ....

 

อาการนอนไม่หลับเพราะความคิดในหัวตีกัน มันเกิดขึ้นเมื่อเทอมก่อน จำได้ว่าตอนนั้นต้องมาบ่นในบลอก เพื่อช่วยให้นอนหลับ

อาการเดิมมันกลับมาอีกแล้ว กรี๊ดดดดด

บล๊อกนี้ก็เลยต้องกลับมามีสาระอีกครั้ง...เหอๆ ๆ มีรึเปล่า -_-" จริงๆ ก็ไม่รู้ เรียกได้ว่าเป็นคำบ่นที่เกี่ยวกับ โบราณคดีและมรดกทางวัฒนธรรมจะดีกว่า

 

วันนี้เพิ่งได้หนังสือเรียนที่ซุปเปอร์ไวเซอร์เป็นคนรวบรวม article ต่างๆ ไว้ มาจากห้องสมุด หลังจากจองไปนานมากกกก

อึ้งมาก...เล่มขนาด A5 เองฮ่ะ ปกแข็ง เล่มนี้มีราคา 500 กว่าปอนด์ (ตอนถือกลับนี่ รักษาสุดชีวิตเลย ซื้อเองไม่ได้ฮ่ะ ไม่มีปัญญา)

กำลังสงสัยว่าเวอร์ชั่นปกอ่อนจะออกมาอีกมั้ย ราคาจะลดลงมากหรือเปล่า (ดูจากราคาปกแข๋ง ปกอ่อนก็ไม่น่าจะต่ำกว่า 200 เอิ๊ก ไม่ซื้อแล้ว ถ่ายเอกสารเอาดีกว่า)

ได้หนังสือเล่มนี้มาเราก็จะได้เริ่มอ่านๆ ๆ ๆ แล้วก็พยายามหา Research topic และ Dissertation topic ของ ป.โท ให้ได้เสียที หลังจากอ่านแบบหว่านแห มาเป็นอาทิตย์ (ทำให้เกิดอาการนอนไม่หลับ ความคิดอันเลื่อนลอยตีกันในหัว)

 

เปิดเทอมปุ๊บ...งานโครมลงมาบนหัวสามชิ้น (ไม่นับงานแปลที่ยังค้างเขาไว้อยู่ อ๊ากกก)

1. อ่าน ๆ ๆ เพื่อเขียน paper ส่ง อาจารย์บอกว่า ไม่ต้องซีเรียส ไม่เอาไปประเมิน แต่คะแนนจะปรากฏลงใน Transcript นะ โธ่เอ๊ย...แค่มันปรากฏก็เครียดแล้วค่ะ อาจารย์ขา

2. อ่าน ๆ ๆ เพื่อหาหัวข้อ PhD และ Dissertation ของปีนี้ ต้องพยายามหาให้สอดคล้องกัน เผื่อโชคดี จบภายในสามปี อะฮ้า ๆ

3. ไม่น่าเมลไปหา prof. ที่ควบคุมการฝึกงานเร็วเลย หงืด ๆ เจอต้องมาค้นคว้า เพื่อเลือกโปรเจคที่จะทำ และต้องการคำตอบภายใน 3 วัน แว้กๆ ๆ ๆ งานอื่นก็ยังค้างๆ อยู่เลยง่ะ เริ่มอยากเป็นทศกัณฑ์ มีสิบหน้า สิบหัว เพราะคงจะมี 10 สมอง เผื่อจะช่วยให้อ่านได้ไวขึ้น

 

ปีนี้ปี 2007 ปีของการยกเลิก  Slavery ครบรอบ 200 ปี พิพิธภัณฑ์ใหญ่ๆ 5 แห่งทั่งอังกฤษกำลังจัดนิทรรศการอยู่ (ละเราเองก็ต้องค้นคว้าเรื่องนี้ด้วย เฮ้อ...ปวดหัวตึ้บๆ ๆ สงสัยจะอยู่สบายมาหลายวัน กลับมาเจองานแล้วมึน @_@)

 

ในห้องเรียนวันนี้เจอการโต้เถียงอย่างดุเดือดอีกแล้ว

สนุกดี แต่แอบเก็บมาเครียดนี่อ่ะดิ...

มึน...

หนีไปหาไรเบาๆ ทำก่อนดีก่า...เอิ๊ก