ก่อนเขียนต้องตอบเม้นต์เก่า ๆ ตามนิสัยนักเล่นพันทิปที่ดี

 

นิ่ม: ยิ้มดีขึ้นแล้วจ้ะ ความเครียดมันขึ้นสูงสุดราว ๆ วันพุธ พฤหัส เพราะตอนนั้นทุกอย่างมันรุม ๆ พอส่งงานวันศุกร์ก็ดีขึ้นแล้ว

วาว: น้องยิ้มก็คงไม่หวัง 1st หรอก บ่นไปปงั้นแหละ ทำไมได้อ้ะ

พลอย: ขอบคุณมากจ้า...คือเราก็พยายามใช้ให้น้อย ๆ อ้ะพลอย คือไม่ป่วยก็ไม่ใช้ แต่พอป่วยทีไร จมูกเราตัน แบบ ตัน 100% ต้องหายใจทางปากเลย (ตอนเด็ก ๆ หมอบอกว่ากระดูกโพรงจมูกมันมีสรีระที่แบบ เวลาจมูกบวมแล้วมันตันอ้ะ ) แต่ก็...คงพยายามใช้น้อย ๆแล้วล่ะ

 

ต่อ ๆ เรื่องเพื่อนสนิท

 

เพิ่งจะได้ดูค่ะ...ช้าไปนิด แหะ ๆ

ได้แผ่นมาครู่ใหญ่ ๆ แล้วแต่ดันเปิดคอมตัวเองไม่ได้ -___-" มันบอกให้เปลี่ยน region เป็น region 3

ไม่กล้าค่ะ...กลัวเปลี่ยนแล้วเปิดแผ่นอื่น ๆ ไม่ได้เลย แจ๋มมี่ เพื่อนร่วมบ้านเคยเป็นมาแล้ว

ฮือ ๆ แผ่นแท้ region 3 แผ่นอื่น ๆ ก็เปิดได้นี่คะ ทำไมต้องมาเปิดไม่ได้เฉพาะเรื่องนี้ เดี๋ยวก็เปลี่ยนคอมใหม่เสียเลย

 

ฮ่า ๆ ไม่ใช่หรอกค่ะ...

จริง ๆ อยากเปลี่ยนคอมโดยส่วนตัวอยู่แล้ว

ไม่เป็นไร แผ่นนี้เอากลับไปใช้เมืองไทยก็ได้นะคะ

กลับไปเมืองไทยค่อยเอาแผ่นอื่นมาดู (โถ....)

 

ในที่สุดก็สบโอกาส เอาแผ่นไปเปิดดูที่เครื่องคนอื่นจนได้

ช้าไปนี้ด.....

 

ก่อนที่จะดูก็มีกระแสมาหลายกระแสมาก

"ยิ้ม ต้องดูให้ได้นะ เราชอบมาก กลับมาเดือนธันวาเดี๋ยวซื้อแผ่นเก็บไว้ให้เลย" (ปรากฎว่ากลับไปก็ยังไม่ออกนะคะ)

"อื่ม สนุกดี หาดู ๆ"

"งั้น ๆ แหละ หลับกลางเรื่องเลย หัวขาดอีกตะหาก" (อ้าว ดูหนังซูมนี่นา)

"ก็ดีนะ แต่ว่าโฆษณามากเกินจริงไปหน่อย"

 

ในที่สุดก็ได้ดู..

ดูแล้วรู้สึกยังไง

ก็ไม่ใช่หนังที่ดีที่สุด คุณภาพคับแก้ว

แต่ชอบแฮะ...(ก็คงเหมือนกับคนอื่นๆ )

ต่อไปนี้จะเป็นการพล่าม อาจจะมี spoil ใครยังไม่ได้ดูมีสิทธิที่จะถอยฉากออกไปได้

 

 

ตัวหนังมันก็เรื่อย ๆ ไม่ได้หวือหวา แต่เหมือนกับเราจะอินไปกับตัวละครพอใช้เลย (ถ้าได้เรียน ม.ช.ก่อนก็ดีสิ)

มันเหมือนกับในความขำ ๆ ของการดำเนินเรื่อง ก็มีกลินไอของความเศร้าปน ๆ มาอยู่ด้วยตลอดเวลา

 

ตอนที่ดากานดาพูดออกมา

"มาบอกทำไมเอาป่านนี้" ก็แอบรู้สึกไปด้วย 'เออ....มาบอกทำไมป่านนี้ฟะ'

บางครั้งผู้หญิงก็รู้สึกไรไม่ต่างกัน แต่จะให้เหมาเอาเองมันก็ไม่ได้...ดันไม่บอกเอง แล้วไงอ้ะ

พอผ่าน moment นั้นไปแล้ว มันก็ยากจะทำให้ความรู้สึกกลับไปเหมือนเดิมแล้วอ้ะ...

 

แต่ถ้าจะเอาใจเราไปใส่ใจไข่ย้อย...

เออ บอกไปความเสี่ยงมันก็สูง

ถ้าบอกไปแล้วไม่เหมือนเดิมละ

เวรกรรม

เสียเพื่อน คนรักก็ไม่ได้

 

 

ตอนที่ดากานดาร้องไห้...ก็แอบอยากจะร้องไห้ไปด้วย

หรือเราจะแอบชอบเพื่อนมาหลายคนเนี่ย -___-" เลยแอบอิน

 

(คำว่าแอบชักจะเยอะเกินไปแล้วสิ)

 

คือพฤติกรรมเราคล้าย ๆ กับตัวละครเยอะมากเลยแฮะ

 

การเขียนจดหมายหรือโปสการ์ดแล้วไม่ได้ส่งเนี่ย...ก็มีเยอะเหมือนกัน

ไม่ใช่แค่สำหรับคนที่ชอบนะ บางทีแค่กับเพื่อนธรรมดา ๆ ก็เขินแล้ว เพราะข้อความมัน emotional มาก

อย่างตั้งใจจะเขียนให้เวลาที่เค้าเศร้า ๆ เหงา ๆ เอาเข้าจริงก็ เอ่อ....เขิน...พอเพื่อนหายเศร้า ก็ไม่กล้าให้ละ

เดี๋ยวจะโดนแซวอีก

"เขียนอะไรอย่างงี้ให้ด้วยเรอะ"

 

เมืองไทยนี่...เพื่อนชอบเพื่อนมันเยอะจริง ๆ เนอะ สงสัยจะเพราะความใกล้ชิดมั้ง

บ้านเราเมืองเรากว่าคนจะ go out กันได้ก็ต้องทำความรู้จักกันระยะหนึ่ง ไม่ใช่ฝรั่งที่พอสบตา ปิ๊งๆ ก็ไปด้วยกันได้เลย

แล้วเพื่อนนี่ ก็ใกล้ชิดกันจริง ๆ จัง ๆ มีกิจกรรมต่าง ๆ ร่วมกันมากมายอีกตะหาก

ยิ่งพวก "เพื่อนสนิท" ที่ไปไหนมาไหนด้วยกัน ทำอะไรด้วยกันบ่อย ๆ นี่ อื่ม....

ไม่บ่นละ

หนีไปเขียนนิยายดีกว่า

 

กำลังเขียน รอยรักฯ ถึงตอน "เพื่อนสนิท" พอดีเลย อิอิ อารมณ์กำลังมา